14 december 2017

TUSSENRUIMTE

niets is echt zeker
het leven kan soms tornen

rafelig wordt de zelfkant
een wirwar van draden

steken worden vastgehecht
als een te strakke lijn

maar och, toch verkeer
ik vaak in soepelheid

lijkt het alsof ik ben
omhuld met zijde

dan spin ik garen
daarmee verstel ik

elke scheur die me belet
mezelf te zijn…

© Hilly Nicolay
14 december 2017
  
Foto: H Tolboom

24 november 2017

MEDICIJN

     
ik zie het bollende zeil
als een leven van vrijheid
niets dat nog meer jaagt
enkel de spelende wind

een streepje zilver legt zich
over mijn rozige wangen
glanzend de vreugde
die ik op het water hervind

de zere plek verstrooit zich
geleidelijk als een luchtbel
die de zeeboezem verlaat
ogen voor verstoring blind

wolken drijven weg
een gouden bal schijnt
verrassend als een zondag
ik zoek niet meer, ik vind


© Hilly Nicolay
24 november 2017
                                  












Eigen foto







12 november 2017

AFLOOP

Gedicht uit mijn nieuwe bundel:

in vogeltaal vind jij
Gods scheppingsverhaal

je hebt enkel het gevoel
zelf dan te moeten zwijgen

tussen de laurierstruiken
vind je de natuur op z’n best

gebroken schalen van eitjes
in een oud vertrouwd nest

bollebozenveertjes zien
op een krasse berkentak

een pak van je hart
immers het leven zelf…
-
luister, luister
in je laatste dagen

hoe elk vogeltje jou
over de leegte kan dragen

© Hilly Nicolay

Foto cover van de merel: H Tolboom

1 november 2017

ZIELSRUST

                                                                  Foto: H Tolboom

Zielsrust

ik lief de stilte
rond woorden gelegd
waarin juist
zoveel wordt gezegd

ik lief de stilte
rond een gedicht
waarin juist
verademing wordt belicht

© Hilly Nicolay
1 november 2017

24 oktober 2017

SAMEN, DUIZENDEN UREN

                                                    Foto: H Tolboom

samen zeilen
op de boot van het licht
niets dan het blauwe water
gouden horizon in het zicht

samen winnen
van de spelende nijvere wind
jou en mijn krachten samen
gebundelde zonnestralen aan een lint

samen op weg gaan
alsof we het leven nog kunnen sturen
elke schipbreuk kunnen weerstaan
grenzeloos, jij en ik en duizenden uren

samen…

© Hilly Nicolay
24 oktober 2017

21 oktober 2017

EENZAAM GEVOEL 2

                                                                              Foto: H Tolboom
                                                                        
(voor jou)

het zit in je
een onbeduidend gevoel

diep weggestopt
voor het gezelschap

maar misschien,
misschien durf je morgen

in die grote kring
waar druk wordt gepraat

wel iets meer van jezelf
te laten zien en horen

bevrijdt een diepe zucht
jou uit de geslotenheid

laat je je door niets
of niemand nog verstoren


© Hilly Nicolay
21 oktober 2017


Eenzaamheid kan tijdelijk zijn.
 Bijvoorbeeld in bepaalde situaties. 
In een grote groep kun je "ondersneeuwen". 
Vaak valt dit niet of nauwelijks op.


17 oktober 2017

EENZAAM GEVOEL

                                                                      Foto: H Tolboom 

(voor jou)

het zit in je
een teruggetrokkenheid

stilletjes verborgen
voor de buitenwereld

och misschien,
misschien weet je morgen

in dat volle vertrek
met keuvelende mensen

wel boven het gewemel
het gedruis uit te stijgen

draag je het hart
wat meer op de tong

zal je niet meer aarzelen
of onderschat zwijgen


© Hilly Nicolay
17 oktober 2017

  

10 oktober 2017

MIJN LIEFSTE LIEF


Foto: H Tolboom












als de herfst
zijn intrede doet
mijn liefste lief
mag ik dan als de lente
in je blijven bloeien
vlammend als goud
zoals de kleurende linden

als de nachten
het koude in zich dragen
mijn liefste lief
mag ik dan als de late vlinder
vleugellicht om je heen zweven
in haar zul je mijn omringende
warmte en zachtheid vinden

© Hilly Nicolay
*Gedicht uit september 2008*

 (Destijds voorgedragen in het
romantisch radioprogramma:"De nachtzoen")


                                                              
                                                           

30 september 2017

IN OGENSCHOUW

                                                                                     Foto: H Tolboom
zo laat het licht nog
een avondzonnestraal

de wind op de vlucht
na een dag van wanorde

het lijkt alsof een kranige eik
een buiging naar de aarde maakt

‘zo, deze storm heeft mijn
waardigheid niet geraakt’
 -
 ik ontrafel doordacht
mijn eigen onstuimigheid

in deze verademing lijkt
het leven transparant

och, hoe onschendbaar
hoe vurig is de wilskracht…

hoe groot is mijn invloed
op het leven dat me nog wacht…

 © Hilly Nicolay
30 september 2017

11 september 2017

WENS

och, kon ik spelen
spelen op een klarinet

het hardhout warm
rustend in mijn hand
mijn adem trillend
zangerig langs het riet

och, kon ik spelen
spelen op een klarinet

gelijk een goudvink
zijn toonverhoging
aan het einde van
een liedje zet

och, kon ik spelen
spelen op een klarinet

ik kan enkel klanken
laten dansen uit mijn pen
versregels hoog en laag
dagelijks op schrift gezet
-
maar och, kon ik spelen
spelen op een klarinet…
  
© Hilly Nicolay

* Uit mijn nieuwe bundel:


Foto cover: H Tolboom